Stefan en het Stekende Sesambotje

Het lijkt wel een titel van een slechte Suske en Wiske…
De term sesambotje was voor mij tot een half jaar geleden een totaal onbekend iets. Tot ik na wedstrijden of looptrainingen steeds meer last kreeg van mijn voet. Eerst hoop je dat het zo weer over is en je gewoon door kunt trainen.

Naarmate de tijd vordert, blijkt het dan toch niet echt over te gaan. Sterker nog, wandelen wordt ook steeds vervelender. Misschien is het dan tijd om er toch maar eens iemand naar laten kijken.

Eerst de huisarts, ‘Zal wel overbelasting zijn, geef het een paar weken rust. Houd je last, kom dan even terug‘. Helaas ging het door minder tot geen hardlooptraining niet zomaar over in korte tijd. Daarom werd ik doorverwezen naar een orthopeed. Die wilde graag een foto laten maken van de voet, en zo geschiedde. Helaas was op de röntgenfoto niks bijzonders te zien en leek mijn voet volkomen gezond (afgezien dat ik platvoeten schijn te hebben).

Dan maar een MRI-scan laten maken van het euvel. Daaruit bleek dat er vocht zat in een van de sesambeentjes in mijn voet. Wat zeg je? Sesam? Dat spul zit toch op een broodje? Nee dus, het zit ook in je voeten. Zelfs twee per voet! Het zijn kleine botjes onder het gewricht van je dikke teen. Ingekapseld in een pees die daar langsloopt.

Waarschijnlijk heeft er een scheurtje of breukje in gezeten en is dat nu langzamerhand aan het genezen. Wat rest is nog wat vocht wat zorgt voor pijn en stijfheid. Lees: elke stap die je zet voel je.

Het advies (nogmaals): ‘zo veel mogelijk rust, liefst ook zo weinig mogelijk wandelen‘. Tevens moest ik de zooltjes die ik in mijn schoenen heb nog verder laten aanpassen, om zo die pijnlijke plek zoveel mogelijk te ontzien.

Rust, zeg dat maar eens tegen iemand die aan triathlon doet. Gelukkig is het voordeel aan onze sport dat we kunnen terugvallen op een andere discipline. Er is altijd wel wat te doen. In de zomer heb ik veel gewerkt aan snelheid op de fiets en inmiddels worden er heel wat baantjes gezwommen in het zwembad.

Nu is december bijna aangebroken en begin ik eindelijk het gevoel te krijgen dat de pijn wegzakt. In januari hoop ik dat ik het hardlopen weer op kan gaan bouwen, om zo op tijd klaar te zijn voor seizoen 2017.

Meer info over de zogenaamde kwaal sesamodoïtis: klik hier

Geef een reactie