Rust

Het is de meest onderschatte trainingsvorm en meteen ook de meest vervelende, ‘rust’. Soms moet het vanwege een blessure, af en toe heb je het nodig om je lichaam bij te laten komen van zware training of het ontbreekt je als amateursporter gewoonweg aan tijd om je training af te werken.

Toch is rust een belangrijk onderdeel van je trainingsopbouw, altijd maar voluit trainen draagt niet bij aan die topvorm die we altijd nastreven (Google bijvoorbeeld maar eens op ‘supercompensatie‘). Maar goed, over trainingsprincipes ga ik het nu verder niet hebben.

Wanneer ik bijvoorbeeld door omstandigheden een dag niet kan trainen, baal ik op voorhand al. Continu is er dan een knagend gevoel dat ik iets moet doen, stel je voor dat je conditie slechter wordt van een dagje rust… Sterker nog, als ik te lang niet train word ik gewoon chagrijnig. Dat is natuurlijk voor de directe omgeving, lees partner en kinderen, niet bepaald ideaal. Bij deze dus sorry. 

Wat veroorzaakt dat slechte humeur dan toch als je een keertje niet sport?

Sporten kan een vorm van verslaving zijn. Al is het in mijn optiek dan wel een gezonde variant van verslaving. Tijdens het sporten maakt je lichaam stofjes aan, waaronder endorfine. Een effect van dit stofje is dat het stressverlagend werkt, het verminderd pijngevoel en je wordt er opgewekter van. Door (heel) veel te sporten creëer je een bepaalde afhankelijkheid naar die stof. Sport je een tijdje niet, dan begint het lichaam daar om te schreeuwen en zit je minder lekker in je vel. 

Naast het gemis van dat leuke stofje is er dan nog het conflict tussen het verstand en het hart. Je verstand zegt je soms dat het beter is voor je lijf om even niks te doen. Bijvoorbeeld omdat je al veel te lang last hebt van dat ene pijntje (zie: Stefan en het Stekende Sesambotje). Maar je wilt wel erg graag ‘even iets doen’. Even een frisse neus halen tijdens een lekker rondje hardlopen, de wind door de haren voelen op de racefiets of die overheerlijke chloordampen opsnuiven in het zwembad. Dus ga je, ook al is het niet verstandig, toch trainen. Met als gevolg dat dat pijntje niet over gaat, maar juist erger wordt. Hoe frustrerend! Het overkomt helaas veel sporters in mijn omgeving. Het leuke is, iedereen zegt op zo’n moment tegen elkaar dat ze even rustiger aan moeten doen. De blessure tijd geven om te herstellen. Maar zelf doen we dat dan vervolgens niet. Lastig dus, dat rusten…

Gelukkig hoef je als triatleet ook nooit stil te zitten, je hebt de luxe om te kiezen uit drie sporten. Lukt het ene niet, dan is er vaak wel de mogelijkheid om het andere te doen. Al is het soms maar tien minuten. Dan is in elk geval dat schuldgevoel weer even weg, je hebt je stofjes weer rondzwerven in je lijf en ben je weer een stuk prettiger voor partner en kinderen. Kortom, niet getreurd. Gewoon lekker trainen, maar luister wel naar je lichaam!

Geef een reactie