Koers!

Afgelopen zondag mocht ik met het eerste Impala team op stap naar een trainingswedstrijd in het noorden van Groningen. Geen triatlon, maar een wielerwedstrijd! Voor mij zou het de eerste keer zijn dat ik meedoe aan een wielerwedstrijd. Dat is dan toch wel een beetje spannend. Met vijf man sterk stonden we aan de start van deze ICW wedstrijd in Middelstum.

Met toch wel een beetje knikkende knieën stond ik achter het peloton klaar om los te gaan. Hoe zal het gaan? Waai ik na de eerste beste bocht er meteen af? Struikel ik over een van de voorgangers? Word ik de berm in gebonjourd? De mooiste doemscenario’s speelden zich af in mijn hoofd. Gelukkig verdwenen deze als zwarte sneeuw voor de zon toen eenmaal het startschot klonk.
Met een pakweg 50 man (en ook vrouwen) gingen we aan de slag met de 8 rondjes van 6km. Je kon merken dat iedereen probeerde zijn plekje te bemachtigen binnen het peloton. Ik, ervaren en onzeker als ik ben, keek het even aan vanuit de achterhoede. Het valt als snel op dat het vooral zaak is na de bochten bij te blijven, anders wordt het gat te groot en mag je gezellig alleen verder peddelen. Dat laat ik dus niet gebeuren! Ik wil deze rit afmaken en zeker niet als laatste aankomen in mijn uppie.

Zo’n beetje aan het eind van het eerste rondje, lijkt het erop dat een van de vele doemscenario’s waar ik aan heb gedacht zich ontwikkeld. Een (bijna) valpartij voor mijn neus. Een van de renners blijkt met zijn schoen uit de pedalen te schieten en stuiterd met één been rechtsaf de berm in. Met flink remmen en sturen weet ik om de groep heen te laveren die bijna stilstaat. De renners ervoor trekken inmiddels alweer stevig aan de pedalen en zijn al weer zo goed als op snelheid… Shit! Vol aanzetten en zorgen dat ik aansluiting vind. Met een paar ferme pedaalslagen weet ik het voor elkaar te krijgen om er bij te komen. Helaas is inmiddels al wel een grote kopgroep helemaal losgekomen van de groep waar ik aansluiting bij heb weten te vinden.

Deze groep wordt de groep waar ik me in zal vastbijten en niet zal loslaten. Gedurende de komende rondjes weten we renners op te slokken die afvallen van de kopgroep. Iedereen raakt steeds meer aan elkaar gewend en werkt steeds beter samen. Ik zie waaiers die zo in het KNWU instructieboekje zouden kunnen. Dat fietst toch wel erg tof! Ook leer ik al snel dat ik me niet altijd helemaal terug moet laten zakken in de groep, wanneer je dat doet is de kans groot dat je op de kant wordt gezet en dus weinig voordeel hebt van de groep.

Het laatste rondje in deze race is helaas niet aan onze groep gegund, de kopgroep is een aantal minuten eerder al aan de slotronde begonnen, waardoor wij van het parkoers af moeten. Tot grote onsteltenis van velen.

Ik moet zeggen dat ik ontzettend heb genoten van deze eerste wielerwedstrijd in mijn sportcarrière, het viel ook zeker niet tegen. Mee in het grote peloton durfde ik nog niet helemaal aan, maar dat komt wellicht nog wel. Het was in elk geval een goede training!

Na afloop van de wedstrijd hebben we nog een uurtje soort van uitgefietst, een aantal mannen bleken nog niet moe genoeg en trapten nog aardig stevig door. Al met al weer een mooie sportdag achter de rug. Op naar de volgende!

De rit op Strava

1 dacht op “Koers!”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.