De Frysman

Afgelopen zaterdag had ik de eer om met Gerrit Dijkstra de Frysman te mogen volbrengen, wat was dat een mooi evenement zeg en wat een prestatie van deze held! Gerrit Dijkstra is door een ongeluk in zijn wielertijd in een rolstoel terecht gekomen, daardoor kan hij zijn benen (nagenoeg) niet meer gebruiken. Maar hij is niet bij de pakken neer gaan zitten en heeft zich momenteel volop in de triathlonsport gestort. Groot gelijk, want het is een geweldige sport!

Pasta party

Het feest begint al aan het begin van de vrijdagavond, de zogenaamde pastaparty in combinatie met de deelnemers briefing.

De gemoedelijke sfeer voelt meteen als een warm bad. De enorme hoeveelheid pasta voor deelnemers en begeleiding staat al klaar. Het blijkt wel dat sporters hongerige mensen kunnen zijn, want de pasta vliegt bijna letterlijk om de horen zo hard gaat het. Zelfs de favoriete speaker van triatlon minnend Nederland (Ruud de Haan, tevens bekend van 3athlon.nl) schept onze bordjes vol. Wat leuk! Tijdens de briefing wordt uiteraard het stayerbeleid toegelicht, onder luid geklap wordt dit door de deelnemers ontvangen. Iedereen is het met elkaar eens, een Frysman word je alleen.

De briefing

Ook de humor van de organisatie is duidelijk aanwezig. Mocht je toch gesnapt worden tijdens het stayeren (maar dat zal niet gebeuren), dan mag je fijn een opstel gaan schrijven hierover. En ja, die schrijf je op het moment zelf. Je stapt pas weer op nadat die af is! Misschien een leuke straf voor bij de teamcompetitie? Leuk detail: De enige persoon die mag stayeren deze dag ben ik zelf, aangezien ik achter Gerrit aan zal fietsen. Bedankt Gerrit voor het melden van dit feit en publique. Nu weet 80% van de Nederlandse triatleten dat ik een stayeraar ben ;-). Met een volle maag en de benodigde informatie vertrekken we na de pasta party weer huiswaarts. Tijd om naar bed te gaan want de nacht zal kort zijn.

Déjà vu

Om half vier ‘s nachts zaterdagnacht gaat voor mij de wekker, een déjà vu met de Friese Elfstedentocht een paar weken eerder ontbreekt hierbij niet. Misschien is dit voor mij wel het zwaarste onderdeel van de hele dag… Tijd dus om op te staan, hapje eten, kleren aan om vervolgens een uurtje later het fluitsignaal van buiten te horen. Gerrit staat met zijn bus voor ons huis klaar om te vertrekken.

Met het slaapzand nog half in de ogen stap ik de deur uit en stap de bus in. Op naar It Reaklif!
Ruim anderhalf uur van tevoren komen we aan, de eerste atleten zijn al bezig in de wisselzone met het klaarleggen van alle spulletjes en de oh zo belangrijke mentale voorbereiding. Er heerst een gezonde spanning, maar eigenlijk vooral heel veel rust. Iedereen groet elkaar vriendelijk en is super relaxed. Tot grote geruststelling van iedereen ziet het IJsselmeer er verrassend rustig uit, “vorig jaar was dat wel anders” horen we vaak. Na een kort overleg met de organisatie krijgen ook wij een plekje toegewezen in de wisselzone en brengen we al het materiaal daar naartoe.

Klaarmaken in de wisselzone

Leaver dea as slaef

7:00 uur exact, 150 man en vrouw worden gestart na een inspirerende speech van ooit sterkste man van Nederland Wout Zijlstra. Met de mooie woorden over de slag die ooit is gestreden op t reaklif in het hoofd beginnen de mannen en vrouwen aan deze geweldige uitdaging. 3.8km zwemmen in het IJsselmeer, 180km fietsen door het mooie glooiende Gaasterland en tot slot als toetje 42.2km hardlopen over eveneens een glooiend parkoers. Het motto “leaver dea as slaef” past zeker bij deze dag, want makkelijk zal het niet worden. Echter is opgeven ook zeker geen optie.

Wout Zijlstra aan het woord

Na zo’n anderhalf uur wordt mijn compaan van de dag uit het water geholpen door Wout Zijlstra en Arno Louwsma. Dit is voor mij het teken dat ik aan de slag kan. Een tocht van 180km samen doorbrengen met Gerrit. Aan mij de opdracht om hem te temperen, er doorheen te slepen en het verkeer in de gaten te houden.

Respect

De 180 kilometer fietsen zijn verdeeld over vier rondjes van elk 45 kilometer. Het eerste rondje gaat erg lekker, het is mooi weer en de moraal bij ons beide is goed. Onderweg worden we gepasseerd door de top 3. Als eerste komt Stefan van der Pal als een sneltrein voorbij razen. Echter heeft hij nog wel de focus om een duimpje en een succeswens richting Gerrit te schreeuwen. Hulde aan deze man dat hij hier aandacht voor heeft! Niet alleen van der Pal heeft trouwens aandacht voor Gerrit, vrijwel elke atleet die langszij komt steekt een duim omhoog of toont zijn of haar respect voor de prestatie die Gerrit zal leveren. Wat geeft dat kippenvel zeg. Triatlon is dan wel een sport die je alleen doet, eenzaam ben je echter niet met al deze steun!

 

Tijdens de tweede en de derde ronde merk ik dat Gerrit een beetje in een dipje zit. Niet zo gek natuurlijk, de rit is ook lang! En klaar is het ook zeker nog niet. In de laatste ronde herpakt hij zich en is dit zowaar een van de snellere rondes op het fietsonderdeel!

Het beruchte karrepad

Bij het wheelen is er voor mij ook een uitdaging. In het parcours zit een karrepad heuvelop, hier kan Gerrit met zijn wheeler niet zelf bij opkomen. Er zal dus geduwd moeten worden. Ik denk dat het hele stuk zo’n 300 meter zal zijn. Leuk detail, men mag 6 maal deze heuvel op rennen. Na de eerste keer duwen heb ik zowaar een 1500 meter kuchje, dit was misschien toch iets te fanatiek. Bij elke ronde vraag ik Gerrit hoe het gaat en ik merk dat de vermoeidheid toeslaat. Met opbeurende woorden probeer ik hem dan ook weer de volgende ronde in te duwen. De vele toeschouwers langs de kant zullen ook zeker helpen om zijn missie te volbrengen. Bij de laatste passage is het dan zover, de finish is in zicht. Zichtbaar opgelucht komt hij aan. Hij geeft aan graag samen met zijn zoontje te willen finishen en zo geschiedde. Fanatiek wordt hij door zijn zoontje over de finish geduwd. Een prachtig moment met alweer kippenvel.

 

 ‘Do bist in Frysman!’

Eenmaal over de finish geduwd door zijn zoontje schalt het door de luidsprekers: “Gerrit Dijkstra do bist in Frysman!” en dat ben je!
Na deze geweldige dag kan ik niet anders zeggen dat het bij mij ook is gaan kriebelen om ooit een hele triathlon te gaan doen, wat is dat een gave uitdaging zeg. De Frysman staat zeker op mijn lijstje. Als mijn voetblessure helemaal hersteld is, kan ik serieus gaan nadenken over deze ultieme uitdaging.

Wat nog gezegd moet worden is de enorme inzet van alle vrijwilligers bij dit evenement, iedereen straalt een enorm enthousiasme uit en is even fanatiek met aanmoedigen bij elke deelnemer. Zonder hen kan dit evenement niet zo geweldig zijn als het is!

En Gerrit? Super gepresteerd man! Je hebt toch maar mooi als eerste als Nederlandse para triatleet een hele triathlon op je naam mogen schrijven. Mijn respect heb je!

Meer foto’s: Google Photos

1 dacht op “De Frysman”

Geef een reactie