De aanhouder wint

Zwemmen… Tsja wat moet ik daar nou echt van vinden. Ik vind het best leuk om te doen en het gaat op zich ook best aardig. Maar echt goed ben en word ik er nog altijd niet in en dat is soms best frustrerend. Waar sommige clubgenootjes binnen een paar maanden het zwemmen lijken op te pakken en als een ware dolfijn door het water scheren, is het zwemmen voor mij soms alsof ik door een bad met dikke stroop zwem.

De kunst afkijken

Vervelend dus zullen we maar zeggen. Zwemmen is voor mij van de triathlonsport het zwaarste onderdeel. Niet zo zeer vanwege gebrek aan conditie, maar veel meer omdat het zo’n technische sport is. Je kunt wel beresterk zijn, maar als je in het water je kracht niet weet over te brengen, kom je alsnog niet vooruit. En daar gaat het dus dan ook fout bij mij. Het ligt zeker niet aan de trainer die twee keer in de week vol passie aan de badrand onze vele leden staat te instrueren. Ook ik krijg dan zo af en toe wel de nodige tips. Daar doe ik dan vervolgens ook echt wel wat mee, maar al snel lijk ik toch weer in oude patronen terug te vallen. Ook heb ik al vaak filmpjes op YouTube opgezocht om de kunst af te kijken van de wereldtop, wat lijkt het dan toch makkelijk zeg!

“Dat moet ik toch ook kunnen?” Denk ik dan. Nou, niet echt dus…

 

Maar hoe dan verder? Nou een van mijn favoriete motto’s is “de aanhouder wint”, oftewel gewoon stug volhouden en blijven trainen. Ook de dingen (of vooral de dingen) waar je minder goed in bent, moet je blijven trainen. Hoe frustrerend dat soms ook kan zijn. Ik ga er vanuit dat dat kwartje ooit een keer zal vallen in mijn motoriek.

Zwemloop

Om te kijken hoe goed de zwemvorm dan is, hadden we deze week de eerste clubwedstrijd van dit jaar weer op de agenda. De zwemloop. Op het programma stond 700 meter zwemmen en een kleine 5 kilometer hardlopen. Het zwemmen werd gedaan in het zwembad, maar om alvast een beetje open water gevoel te krijgen lagen er wel boeien in het water.

Met ruim dertig atleten stonden we in het water klaar om te starten, een mooie opkomst! Iedereen is gemotiveerd om zich weer eens met elkaar te meten. Na het startschot sprint iedereen op een soort fuik af van zo’n anderhalve meter breed. Dat staat garant voor chaos net als in een echte wedstrijd, oppassen dus dat je geen voet of hand tegen je hoofd krijgt.

Goed tellen is heel belangrijk

Van tevoren werd al aangekondigd dat je zelf goed je rondjes moest tellen, zeven stuks in totaal moesten er gezwommen worden. Als het lukte kreeg je bij het ingaan van je laatste rondje een tik. Door alle chaos om mij heen tijdens het zwemmen was ik deze keer al snel de tel kwijt en had ik halverwege al de hoop gevestigd op de vele vrijwilligers. Helaas heb ik de tik gemist en heb ik extra kunnen genieten van het zwemmen. Het water werd ineens ook wel verdacht rustig… Oeps…

Snel die ronde dan maar afmaken en de loopschoenen aantrekken om vervolgens de achtervolging in te zetten tijdens het hardlopen. Dat ging gelukkig best lekker! Door de frustratie van het zwemmen kon ik lekker stevig doorlopen en heb ik toch nog wat clubgenootjes kunnen bijhalen. Op dat moment geeft dat wel weer een fijn gevoel moet ik zeggen.

Het zwemmen was ondanks het extra rondje voor mijn doen nog niet eens zo slecht. Ik kon redelijk constant zwemmen en nog op een, voor mij, redelijk tempo ook. Natuurlijk moet het beter, maar daar gaan we aan blijven werken. Het lopen ging echt lekker, ik heb goed tempo kunnen maken en het laatste rondje zelfs nog kunnen versnellen.

Ik weet waar ik verder aan kan werken de komende tijd, het zwemmen…

En tenslotte: “de aanhouder wint”!

2 opmerkingen over “De aanhouder wint”

  1. Gewoon stug volhouden. Bij de ene triatleet gaat het in een stijle lijn omhoog bij de ander(waarschijnlijk bij jou ) als een soort van “vals plat”. Techniek er in slijten kost gewoon veel tijd en is individueel bepaald. Gaat goed komen Stefan.

Laat een reactie achter bij Anne Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.